انتخابات دشواري را در پيش رو داريم.از يك سو در پس تجربه سه شكست فاجعه آميز ياس را تجربه مي كنيم و از سوي ديگر در مقابل حريفاني قرار گر فته ايم كه الزامي به رعايت قوانين در خود احساس نمي كنند.به اين موارد اضافه كنيم كمبود منابع مالي و رسانه اي در مقابل افزايش تعداد غضنفراني كه برخلاف پيش بيني ها رو به تزايد گذاشته اند.در اين بين البته چند قطبي شدن رقابت نيز مزيد بر علت شده تا ناگزير شويم با حواس جمع تري گام برداريم.انتخابات پيش رو داراي دو وجه عمده است .اول تاثيرات آن بر تشكيل حاكميت دولتي آحمدي نژادي   در آخرين سنگر و بالطبع به حاشيه رفتن هر چه بيشتر افكار و علايق ما.دوم تغييرات در عرصه اداره شهر از ديدگاه مديريتي كه البته آن هم تابع قطعي است از نگاه سياسي گروه هايي كه هم اكنون در انديشه ارائه فهرست به تكاپو افتاده اند.تا به امروز دست كم چهار گروه عمده و داراي شانس در دست گرفتن سكان هدايت شهرها و به خصوص تهران را مي توان شناسايي كرد.ائتلاف اصلاح طلبان وابسته به خاتمي، اعتماد ملي كروبي، دولتيان كه در قالبت فهرست حاميان دولت سازماندهي شده اند و طرفداران قاليباف كه مي خواهند بمانند. و حالا پرسش اساسي اين است كه در صورت پيروزي قاطع يا تعين كننده هر كدام از اين گروه ها ما به عنوان شهروند شاهد چه روند مديريتي در شهرها و به خصوص تهران خواهيم بود.

اصلاح طلبان:

به نظر من كار چنداني از پيش نخواهند برد.برخلاف دور اول ناتواني ايشان از بابت اختلافات دروني نخواهد بود كه اتفا قا معتقدم در صورت پيروزي ليست اصلاح طلبان كه تركيب آن تا حدود زيادي روشن شده ما شاهد همفكري حداكثري حول يك محور خواهيم بود البته نه به آن شكلي كه دور دوم رخ داد.اما اصلاح طلبان در عرصه اداره شهر چندان موفق نمي شوند چون مخالفان قدرتمند و قانونگزاري را در مقابل خواهند داشت.نظام،دولت و مجلس كه به سادگي خواهند توانست با استفاده از اهرم هاي قانوني مديريت شهر را فلج كنند.در اين شرايط براي اصلاح طلبان اخراج شده مي ماند تنها يك منبع قدرت يعني مردم كه با توجه به اين نظرسنجي هاي نيم بند چندان اميدي به حضور موثر آنها در پاي صندوق نمي رود كه اگر هم بيانند پس از آن ديگر در عرصه حاضر نخواهند بود.اما با اين وجود راي آوردن اصلاح طلبان اين حسن را دارد كه در يك فرصت تاريخي مديريت شهر جدا شده از تمامي منابع قدرت حكومتي را به سمت شهر و شهروندانش سوق داد.در ديگر موارد هم مي توان مديريت اصلاح طلبان را اينگونه دانست. تقويت نقش و جايگاه NGOها، مديريت منطقي در شهر،تلاش براي تدوين منابع مالي پايدار و همچنين برقراري ارتباط تهران با ساير شهرهاي جهان كه لزوما اسلامي هم نخواهند بود.اين ارتباط گيري قطعا تاثير به سزايي در پيشرفت تهران خواهد داشت كه به نوعي هم امتياز انحصاري اصلاح طلبان به شمار مي آيد.

اعتماد ملي:

اين شتر،گاو،پلنگ سياست ايران را به همين راحتي نمي توان شناخت.يك روز از ارائه فهرست مشترك دم مي زنند و روز ديگر فاتحه ائتلاف را مي خوانند و روز بعدتر كسي از خودشان حرف ديروز را تكذيب مي كنند.اما با اين وجود رويكرد آنها را بايد در نحوه شركت جستجو كرد.اگر با ائتلاف بيايند كه تكليف تا حدودي معين است هر چند در صورت پيروزي فهرست دردسرهايشان شروع مي شود.نه از بابت سوءنيت كه از ندانم كاري و روشن نبودن تكليف با خودشان ؛ نظام و عرصه سياست. در صورت شركت مستقل هم كه گمان نمي كنم برنامه جديدي داشته باشند و احتمالا همان رويكردهاي سابق را با نگاه خود اصلاح و استفاده مي كنند.مشكلات اين اعتماد ملي به واسطه حضور كروبي با مجموعه قدرت به مراتب كمتر است و از اين بابت شهرداري دست كم در مضيقه آنچناني نخواهد بود.در عوض در صورت پيروزي اين حزب بايد شاهد يك بي نظمي در برنامه ريزي شهري بود.نقش مردم در عمل تنزل اما در شعار افزوده خواهد شد و جايگزين آن شيخوخيتي خواهد بود كه مسائل را از منظر خود رفع و رجوع مي كند.تا حدودي ايدئولوژي مذهبي به شيوه كروبي حاكم شده و در عوض مردم كمتر شاهد درگيري در شورا يا شهرداري خواهند بود.آدمهاي جديدي در شهرداري مشغول خواهئد شد كه قطعا وابسته به چند گروه اصلاح طلب نيستند و اين مرزبندي هاي كروبي را روشن تر خواهد كرد.در مجموع بايد دانست اعتماد ملي يعني كروبي و كروبي در مقاطع حساسي از تاريخ چه در مجلس سوم و آن جريان چپ ها و چه در مجلس ششم و خارج كردن قانون مطبوعات از دستور كار مجلس خود را نشان داده است.

دولتيان:

منابع مالي گسترده اهدايي اين گروه خواهد بود. به واسطه منبعث شدن اين گروه از تفكرات محمود احمدي نژاد رويكرد آن را نيز به يقين مي توان همان مديريت سالهاي 80تا 82 دانست.عوامفريبانه،پرهياهو و سرشار از مخالفاني كه نمي گذارند مديريت كارش را انجام بدهد و مديراني كه در گذشته خرابكاري كرده اند.استراتژي اين گروه در مقابل ضعف ها هم رجوع به همان نامه هاي تمثيلي و معروف در دفتر شهردار است«اول مشكلات را تكذيب كن،اگر جواب نداد اشكالات را به گردن گذشتگان بيانداز و بعد از آن استعفا بده تا نفهمند نمي تواني».در شرايط پيروزي اين تيم مي توانيم شاهد اين اقدامات باشيم .از سر گيري ملاقات هاي مردمي، اقدامات ابداعي در حوزه ترافيك البته نه به معناي مثبت. رويكرد توزيع ثروت و نه توزيع درآمد،افشاگري به خصوص در مورد قاليباف، انتخاب مديران بر اساس سرسپرده گي و نه شايستگي و در نهايت قطع رابطه كاري با مخالفان سياسي به هر قيمتي و البته به همراه اين نكته مثبت كه در هماهنگي با دولت شهرداري ثروتمند و قدرتمندي را شاهد خواهيم بود.

حاميان قاليباف:

جمع نقيضين.حاميان قاليباف در اين دوره عجيب ترين و در عين حال جالب ترين گروه را تشكيل مي دهند. اين گروه ملغمه اي است از همه جريانات موجود در كشور. با توجه به اينكه حاميان قاليباف همه چيز حتي اعتبار خود را از شهردار فعلي مي گيرد بهتر است براي دست يابي به رويكردهاي آن نيز قاليباف را بررسي كرد چه در صورت پيروزي اين گروه ما شاهد شوراي قاليباف خواهيم بود و نه چيز ديگر.قاليباف،مدير شخص رهبري، در جبهه اصولگرايان اما با گرايشات اصلاح طلبانه در سياست و ليبرال در اقتصاد،مخالف با رويكردهاي رئيس جمهور كه البته به دليل تضاد هر كدام از اين ويژگي ها با يكديگر نمي تواند هيچكدام را علني كند. شهرداري كه مي خواهد همه را داشته باشد و از همين رو نامها را نيز تلفيق مي كند و در نهايت به معاني غريبي مي رسد مانند«اصولگراي اصلاح طلب».در مديريت به تكنوكرات ها علاقه مند است اما حاضر به از دست دادن حمايت سنتي ها هم نيست كه مصاديق آن را مي توان در تركيب مديران فعلي شهرداري ديد. مدل رويايي او مالزي است و ماهانير محمد مدير مورد علاقه اش. قاليباف را تا به امروز مي توان شهرداري موفق دانست كه از همين رو تداوم مديريتش چندان بي فايده نخواهد بود.اما بايد اين نكته مثبت را فقط در عرصه مديريت فيزيكي دانست كه شاهد يك قاليباف تكنوكرات با گرايشات مدرن هستيم چه درعرصه فرهنگ قاليباف اصولگرايي را داريم كه كارنامه اش مملو از اقدامات منفي است. يقينا شوراي وي نيز فراتر از اين نخواهد رفت.

حالا خودتان براي راي تان تصميم بگيريد اما اگر علاقه مند توسعه در همه جهات هستيد،طاقت كمي سختي را هم داريد و مي خواهيد در صحنه هم بمانيد به اصلاح طلبان راي بدهيد.