یک درخت  یک سرنیزه یک درخت

سبیل شان

            حتا زیر تاقی های پل

                                         به چشم می خورد

پل به محاصره افتاده  است و آب زیر علف ها پنهان شده

کلاغان در شاخسارها

حق پرواز ندارند

مردی کور بیرقی رنگین را تکان می دهد

همین که" اجتناب ناپذیری اعظم" بگذرد

خلق آزاد خواهد شد

که از رود

بگذرد

****

روزهای دردناکی است که البته به دلایل جذاب هم شده است . مهمترین دلیل این جذابیت دیدن چند فیلم و خواندن چند کتاب فوق العاده بود که توصیه می کنم تجربه شان کنید.

اولی کتاب " بازی آخر بانو" که یک دوست عزیزی معرفی اش کرد. داستانی فوق العاده جذاب که به نظر من نمونه عالی یک رمان زنانه است. از آن دست کتاب هایی که بعد از خواندنشان ترجیح می دهی تا چند روز هیج مطالعه ای نداشته باشی و طعمش را در ذهنت مزمز  کنی .

فیلم " وقتی نیچه گریه کرد " هم یک فیلم فوق العاده است که حتما ببینیدش ، چنانچه دیدن " ویلون قرمز" و " زندگی سگی " رو هم به جد توصیه می کنم

سه تصویر به زعم من فوق العاده، که به ترتیب مربوط به یک روز آلوده در شهر مسکو ، کشور ایران و فعالیت فعالین حقوق بشر علیه میزبانی چین در المپیک ۲۰۰۸ است.

در آرشیو مطالبم دنبال چیزی می گشتم که به این اظهارات جالب مقامات دولت نهم جمهوری اسلامی ایران برخوردم

رییس جمهور :
با حذف قیمت زمین ، بهای خانه نصف می‌شود !
فرار مغزها و سرمایه‌ها نداریم ، هر کس آزاد است هر کجا که خواست زندگی کند !
امارات اگر پیشرفت کند ، انگار ما پیشرفت کرده‌ایم !
مردم از شنیدن اسم دموکراسی حالت تهوع می‌گیرند !
بر خلاف دولت‌های قبلی ما در انتخابات شوراها ، بی‌طرف عمل کردیم !
این که می گویند دو تا بچه کافیه ، بنده معتقد نیستم . کشور ما برای صد و بیست میلیون نفر جا دارد !

یک زن -اشاره به فاطمه رجبی- پیدا شده که مردانه حرف می‌زند ، آن وقت شما بهش ایراد می‌گیرید ؟
در کشور ما طی این دو ساله معجزه‌ی اقتصادی رخ داده !
گوجه‌فرنگی ۳۵۰۰ تومان نیست ، بغل خانه‌ی ما ۱۲۰۰ تومان است !
رشد تورم ۲۳ درصدی -گفته‌ی مرکز پژوهش‌های مجلس- دروغ است ، تورم ۱۳ درصد است !
من نگفتم نفت را سر سفره‌ها می آورم !!
سخن‌گوی دولت :
مردم این بار در بحث مذاکره با آمریکا اعتراض نمی‌کنند ، چون بر خلاف دولت‌های دیگر به دولت نهم اعتماد دارند !

وزیر کشور ۴۲ روزنامه علیه دولت می‌نویسند ! :
مردمی که کارت سوختشان گم شده یا به دستشان نرسیده ، فعلا برای تهیه‌ی سوخت کارت سوخت دوستان و آشنایانشان را قرض بگیرند !


وزیر آموزش و پرورش :
برای نزدیک شدن به استانداردهای جهانی به‌تر است زمان کلاس‌های درسی را از ۳۰ دقیقه به ۵۷ دقیقه ارتقا دهیم ! ( توضیح : زمان کلاس‌های درس از دوران دبستان ما تا حالا ۹۰ دقیقه بوده است .)


وزیر مخابرات :
یک روز بعد از این که گفت کپی سیم کارت از نظر علمی غیرممکن است ) بله ، شده ولی سعی می‌کنیم هر چه زودتر این معضل را حل و فصل کنیم) .


وزیر راه :
اگر تا سه ماه دیگر در جاده‌ها چاله‌چوله پیدا کردید زنگ بزنید به ما جایزه بگیرید ! ( یک سال پیش بود ، و تا امروز هم کسی زنگ نزده است !)


وزیر مسکن :
سکوت ! ( هر وقت خبرنگارها را می‌بیند ، انگشتش را روی بینی‌اش می‌گذارد که : هیس !!)


وزیر رفاه :
جلسات کمیسیون رفاه اجتماعی به خاطر نبود موضوع جلسه تشکیل نشده است ! ( یعنی خدا را شکر همه چیز در امن و امان است و همه در رفاه کامل به سر می‌برند !)



وزیر نفت :
همه‌ی کارت‌های سوخت بین مردم توزیع شده است و فقط حدود ۵/۱ میلیون کارت باقی مانده

نمی دونم همینجوری بود یا از سر بی حوصله گی وقت هایی که مخت.... و حال کتاب خوندن نداری دست انداختم و از کتابخانه محقر خانه مجموعه اشعار خارجی ترجمه شاملو را برداشتم. بی حوصله گی همانا و ورق زدن های بی دلیل همان تا رسیدن به اشعار مارگوت بیگل که چند باری در ماشین اشعارش را با صدای شاملو گوش کرده بودم" چیدن سپیده دمان".اما انگار این بار شعرها چیز دیگری می گفت و آنقدر محو شدم که مثل یک کتاب همه اشعارش رو یکجا خوندم. لطیف، نرم و با یک احساس زنانه بسیار لطیف که بهترین راوی زندگی می تونه باشه. اینا رو گفتم که بگم لذت دست کم یکبار خوندش را به هیچ وجه از دست ندید.مثل این شعر

نان پختن

نان شکستن

نان قسمت کردن

                     نان بودن .....

خوشبختانه یا متاسفانه خیلی درگیر انتخابات نیستم که البته بخش اعظمی از آن به خاطر حال و روز خرابی است که این روزها دارم و اصلا چیزی برایم اهمیت ندارد. اما با این حال امروز در دفتر یکی از دوستان یکی از آقایان مطلع" شاید متوجه شده باشید چه کاره است" می گفت که وضعیت اصلاح طلبان در این انتخابات بسیار خوب است و اصلا بعید نیست که تعداد زیادی از لیست یاران خاتمی رای بیاورند.

نمی دانم چرا همینجوری از این آدمه خوشم اومد شاید به خاطر خبرش بود.

دهقان فداکار پیر شده

چوپان دروغگو عزیز شده

شنگول و منگول گرگ شدن

روباه و کلاغ دستشون رفته تو یه کاسه

حسنک گوسفنداش رو ول کرده تو یه شرکت آبدارچی شده

آرش کمانگیر معتاد شده

شیرین خسرو و فرهاد رو پیچونده فراری شده

رستم و اسفندیار میرن کیف قاپی

تصمیم کبری هم بر عمل بینی استوار شده

واقعا چه بر سر ایران و ایرانی آمده که این چنین شده

"یک مملکت اسلامی باید همه اش نظامی باشد" این جمله ای است از بنیانگذار انقلاب اسلامی که یادگاری از آن در نوشته ای روی دیوار مانده است و فکر می کنم در شرایطی هستیم که بتوان گفت این جمله در تمام ساختارهای اجتماعی- سیاسی محقق شده است. شورایاران نظامی -شهرداران نظامی- وزرای نظامی و نمایندگان نظامی- فرمانداران نظامی- استانداران نظامی- نظامیان نظامی و شاید در آینده ای نزدیک مردم نظامی

هر سال که می گذرد تصاویر و سخنرانی های بیشتری از حافظه رسمی جمهوری اسلامی ایران پاک می شود. البته این مسئله چندان عجیب نیست که در دنیا از سابقه طولانی هم برخوردار است. مثل حذف تصاویر و خاطرات تروتسکی از شوروی سابق. اما تفاوت زمان ما با گذشته در این است که اینترنت ابزار مناسبی است برای زنده نگه داشتن برخی از تصاویر و خاطرات. تصویر بالا ارادت آیت الله طالقانی است به مصدق بزرگ. روح هر دو شاد باد

زنان در این کشور همیشه محروم بوده اند. چرایش را خیلی دقیق نمی دانم اما مطمئنم که محروم بوده اند. در حقوق اجتماعی- در حقوق مادی- در آزادی "البته بیشتر از همه که محرومییم "-  و حتی در پذیرش کارهایی که انجام داده اند و در نظام سیاسی- اجتماعی ما متاسفانه یک ارزش است مثل جنگیدن. زنان زیادی در زمان جنگ همچون مردها اسلحه به دست با عراقی ها جنگیدند- زنان زیادی مجروح شدند- زنان زیادی به اسارت گرفته شدند- به زنان رزمنده زیادی در زندان ها و اردوگاهها تجاوز شد و حتی زنان زیادی شهید شدند اما ما از هیچکدام از اینها خبر نداریم. چرا؟  بازهم نمی دانم اما حدس می زنم به این خاطر است که جمهوری اسلامی هیچوقت در جامعه به زن احساس نیاز نکرده است. در اینجا فقط به مادر و یا همسر مهربان و همراه نیاز است. برای همین هم بوده که از ۱۴۰ عنوان کتابی که در مورد زنان و نقش و جایگاه شان در جنگ منتشر شده است بیش از ۱۲۵ عنوان آن به همسران مردان شهید  و یا مادرانشان اختصاص داشته و فقط در ۱۰ عنوان به خاطرات زنان مبارز- اسیر و جانباز  پرداخته شده است. البته ااخیرا اتفاقاتی در به رسمیت شناختن این حضور در کشور اتفاق افتاده است اما گمان می کنم بیش از اینکه از روی باور باشد روکردن یک آس برای مردمی است که رفته رفته در مقابل تبلیغات دفاع مقدسی واکسینه می شوند. خدا کند که از زنان ایران در جبهه ها دیگر رمبو نسازند.

گزارش امروزم در روزنامه اعتماد را با هدف حساس کردن جامعه نسبت به زنان رزمنده نوشتم.